بیا خیال کنیم
آدم های این دنیا،
سربازان خسته ی جنگی ناکام هستند،
که با زره هایی وصله دوز از نفرت
به خون خواهی آرزوهای مرده ی خویش
اطراف تو را
احاطه کرده اند.
.
.
.
.
حالا
چاره ای برای رهایی بیاندیش،
که مرز میان خیال و زندگی
به هیچ میل می کند!

پی نوشت ندارد.

آفتاب،
از پشت تپه های دور
بالا می آمد

تا ما
از سایه هایمان
کوتاه تر نباشیم!

"اندوه مرا بچین،که رسیده است..."

کافی ست تنها لحظه ای
خودت را
تهی کنی از سیالی عبوس
که نام چرک زندگی را
منتشر می کند.

وگرنه
کار سختی نیست
لمس انحنای زیبایی
که در صدای یک کلاغ
پنهان است...

ته نوشت:
"سکوت...سرشار از سخنان نا گفته است."

کودک....
به دنبال تیله ای روشن
تمام جوی های تاریک و دراز شهر را
دنبال کرد
تا به شب رسید

ایستاد و لحظه ای
به آسمان نگاه کرد

تیله اش را یافت...

                                                                  پایین نوشت:
                                                                               چه اهمیت دارد
                                                                               روز  یا شب...

                                                                               ماه ،
                                                                               ـ تا همیشه ـ
                                                                               جا خوش کرده است
                                                                               توی دل آسمان...
                                                                              

آسمان را مرخص می کنم
شاید اگر زود بجنبد
به قطار بعد از ظهر برسد

دیگر
به هوا هم نیازی ندارم

تو خودت را
مثل آسمان
مثل هوا
مثل نور

پهن کرده ای روی همه ی لحظه های من....

   تر نوشت :
                              برف آمد .
                                             آسمان خواب بود....

بیا راه بیفتیم
آقای ماه!

اینجا منتظر چه هستی؟

صبحی ناچیز
که با نخواندن خروس ها
به تاخیر می افتد...؟

و خداوند آسمان را آفرید
تا ماه...
درون سینه اش آرام بگیرد...

    " من " هستم  
      و سفالینه ی تاریکی
      و تراویدن راز ازلی.
      سر بر سنگ
      و هوایی که خنک
      و چناری که به فکر
      و روانی که پر از ریزش " دوست "...

                                                               سهراب سپهری

تا نبض خیس صبح چهار ساله شد...

             اینبار در خواب می آیم

            آنقدر راه می روم
                        راه می روم
                             راه می روم
            تا به آخرین پس کوچه ی دنیا برسم.

            شاید در انتهای جهان
            دری باشد
            که تو
            پشت آن
            در انتظار من
            به خواب رفته ای...

      ماه نوشت:
      و حالا...
      سال هاست که می شناسمت...

      هیچ فکر کرده ای
      سهم آب و آسمان و ماه
      در این قصــه چیست؟

پرواز ،

تا آسمانی
که لوبیای سحر آمیز هیچ قصه ای
به آن نمی رسید.

من
رویای ناتمام یک پرواز بودم.
خداوند
پرهایم را یافت
و تمام مرا
_ از من
مژدگانی گرفت...

     پی نوشت : نیمه ی باران خورده ...

ترانه هایم را
به دست پرستو ها سپرده بودم
تا برای تو بیاورند

نامه رسان های سر به هوا!

اینجا هنوز پاییز است
ترانه هایم را
نه تو خوانده ای
نه
برگشت خورده اند!

پی نوشت: همه چیز دنیا
                  به طرز فجیعی
                  معمولی ست!!

           امروز صبح هم 
           پرده ای
           ضخیم تر از روزهای پیش
           بر پنجره ها آویختم.

           نمی دانم
           من که تنها روزگاری دور
           در همسایگی آفتابگردان ها
           زیسته ام

                         چرا
                         اینچنین
                         آفتاب سوخته ام!

     دلتنگ نوشت:
     دلم برای پاییز تنگ می شود
     دلم
     زیاد تنگ می شود...

   کاش در بازی های کودکی ام
   خورشید را
   به حیاط همسایه
   پرتاب می کردم

   آنوقت
   تمام روزهای دنیا ابری ،
   تمام روزهای دنیا
                       شب بودند!

پی نوشت:
                  وقتی نوک انگشت های پایم
                  یخ می کند
                  با خودم می اندیشم
                  که خورشید هم
                  دوست داشنی ست 
                  گاهی!

   خاک می ریزم
   همانگونه که ریشه ی گیاهی را
   در زمین می کارند.

   اما من
   تمام تو را دفن می کنم
   نه آب لازم است و
   نه آفتاب

   آخر تو هیچ گاه
   گل نمی دهی!

     دلنوشت:
             دست بر گردنم کشیدم
             تنها نبودم
             خداوند
             زیر پوستم جریان داشت…

نود روز بعد
کمی باران بارید
 
اما هنوز تو
به اندازه ی علفزاری در سرزمین های دور
محال و دست نیافتنی بودی 
 
آنگاه
صدای تپش هایم اسبی سرکش بود
که سم بر زمینی گل آلود می کوفت و
فرو می رفت

و بیهودگی همراه باران بود...

      تر نوشت:هیچ گاه ندانستم
                    باران پا جای پای تو می گذارد،
                     یا این تویی
                     که بوی خاک باران خورده می دهی!

       فاصله ایست
      شبیه مرز میان ِ هوا و آب
      در لیوان ِ نیمه پُر.

      بیا پشت پنجره بنشینیم
      آفتاب هم که باشد
      اندکی بعد
      در آغوش تو
      ناپدید می شوم

      پی نوشت:و هنگام غروب
                     لیوان تهی
                     پشت پنجره...

                            ه ن و ر ا و 

دیشب
پنجره ها
به سوی ماه گریختند

وجهان در پی شان
_ آجر آجر _
بالا رفت
تا به زمین رسید

صبح
آدم ها خندیدند:
یک نفر
از درون ِ زندگی
به ارتفاع خودش
سقوط کرده بود.

پی نوشت:
خواب دیدم به خودم می خندم.

     ابر بود

     و روزها
     گهواره ی نبودنمان را
     می جنباندند

     در دوردست
     ما به تماشای
     بارانی که نبارید
     ایستاده بودیم

                                                            بارانی که نبارید
                                                                  بارانی که نبارید
                                                                        بارانی که نبارید

از وقتی که رفته ای
کارها را
میان هر سه مان
تقسیم کرده ام:

من
رخت های تو را شسته ام
و باد
لا به لای رخت های روی بند
طرح اندام تو را
تکرار می کند

تو هم
برای من
دست تکان می دهی

با شانه هایی به بند
و دست هایی به باد

.....

                                             تر نوشت:و خداوند باران را
                                                          برای پر کردن جای خالی تو
                                                          به من هدیه کرد
                                                          برای پر کردن جایی
                                                           که هرگز تو در آن نبوده ای...

   انگار ماه هم چون او

   شفا گرفته بود

   و دیگر زخم های عمیق چهره اش

   پیدا نبود

             صبح و مرگ

             طبیبان ِ چیره دست!

   لای پنجره

    باز مانده بود.

    ناگهان

    از میان ِ دست های من

    پر کشید و رفت

                 زندگی!

         پایین نوشت:قدری آرام بگیر اینجا!

                           می شنوی؟

                           هنوز نبضی خفیف و پیوسته

                            در مشت ِلرزان من می زند.

                            کُنــــد می زند

                            کُند می زند... 

    برکه ی کهن

    جهیدن غوکی

    صدای آب

                     "باشو"

    کنار برکه ی کهن

    پیر می شود غوک _

    برگهای ریخته

                      "یوسا"

                                                                                غوکی نیست

                                                                                برکه ی آرام

                                                                                نیلوفرهای آبی...

   عصر بهاری

   سکوت کوچه

   سایه ی ابرهای گاه گاه

                                                                                           بهار نارنج ...

            وقتي گريبان عدم با دست خلقت مي دريد

            وقتي ابد چشم تو را پيش از ازل مي آفريد

خداوند ِ صبح و شکوفه های سیب

چشم هایی کوچک در من نهاد

تا به یکدستِ آسمان گره شان بزنم

و وسعتش را بنوشم

دست هایی بی تاب رویانید در من

و صبوری درخت را

میانشان فرود آورد

و قلم

سبزینه ی بند بند انگشتانم شد

لبهایی به من سپردکه تا بوده

زمزمه ای جز نجوای خیس باران نداشته اند

گوش ها یی

که صدای روییدن گیاه و

رعدهای مهیب را لانه باشند

و در من روحی دوانید

که همچون باد

می وزد لابه لای هرچه زندگی ست

.

.

.

روزنه های خالی ِ بودن

تولد یک معجزه را انتظار می کشیدند

که خداوند ایمان و ماه

مرا زلال و روشن آفرید

همانگونه که آب را

و آفتاب.

                                                                     ۱۷ خرداد ماه ۱۳۸۷

                 ناز بارش ِ باران
                 گیس می شوید
                 بنفشه در ایوان

                                                                                آسمان اردیبهشت را
                                                                                 با رگباری شیرین بدرقه کرد و من
                                                                                  با لبخندی نمناک...

   بزن باران بهاران فصل خون است
   بزن باران که صحرا لاله گون است
   بزن باران که به چشمان یاران
   جهان تاریک و دریا واژگون است

                                           داغ نوشت:
                                                                انگار نه آسمان خیالٍ باریدن دارد
                                                                نه من!
                                                                ولی گرمای روزهای زمینی کجا و
                                                                 حُرم لحظه هایی که بر من می گذرد کجا!

    نمی دانم من تازگی ها غیر قابل تحمل شده ام،
    یا آدمهای این دنیا قبلاً تحملشان بیشتر بود!

                  پی نوشت ندارد،همین!

  برای افسانه،که زلال است و نمناک...

• تصویر آسمان
  در قابٍ چشمه
  پرواز شاپرک

• آواز جیرجیرک
  لبخندهای خیسِ
  چشمه به آسمان

• نم نمِ باران
  بوسه های آسمان
  بر آبِ چشمه

• رگبار بهاری
  هم آغوش می شود
  آسمان با چشمه

• باران می بارد
  بر آبٍ چشمه
  آسمان هم...

                                                                ترنوشت: و من خیال می کنم
                                                                             چشمه و آسمان
                                                                             دو تعبیر زلال بهارند...