مرا به نام دلتنگی هایم می شناسند
                                      و قواره ام را به نبودن های تو
                                      وجب می کنند...

                                      این روزها
                                      برای دست کشیدن روی انگشت های پا
                                      چند دوری سیاره ی دود اندودمان را می خزم...

پی نوشت: سرما به استخوان رسیده است...

قطاری سوخته،
که همچنان بر ریل های پیچ در پیچ
نعره می کشد و می راند

و تو
در واگنی جدا شده،
در کوپه ای شعله ور محبوس هستی

آدم های این دنیا
پنجه هایت را که بر شیشه های پنجره می سایی
تماشا می کنند
و برایت
دست تکان می دهند...

دلتنگ نوشت: ابري نيست، بادي نيست...

دلم عکس می خواهد،
عکسی به درازای عمر...

و یک عکاس که مجبورمان کند
با لبخندهایی مُدام و پیوسته
_ تا انتهای جهان _
آغوش را
زندگی کنیم...

پی نوشت رویایم را،
بوی پیراهنت از سرم ربوده است...

ما همگی،
در خانه ای محبوس بودیم

هر شب که می گذشت
سقف خانه،
به تن هامان
نزدیکنر می شد...

                                     پی نوشت: روزهای بعد از این را خودت، تنها ببین
                                                                       من نای ٍ تصویر کردن ٍ مرگهای تدریجی را ندارم...

و خداوند،
پس از شش روز کار سخت
پیراهنش را تکاند،
در ها را بست،
و رفت که بخوابد...

در زمین
ما
خدای آدم برفی ها می شدیم...

پی نوشت:
از تصویرهای این شعر که رد شدی
خودت را، و تمام آدم ها را خواهی دید
که خداوند را در اتاق خوابش محبوس کرده ایم...

پی نوشت:

درد می بارد، اینجا که منم
انسانیت به گرمسیر مهاجرت کرده است...

کسی چه می داند

شاید اگر تو
نیامده بودی

زمستان که می رسید

چشم هایم را
در معامله ای پُر سود
با یک جفت دست کش ِ بافتنی
طاق می زدم

                                     از همه جایش پیداست...

     اینبار که به دنیا  آمدی
     وارونه زندگی کن

     هرچه فکر می کنم
     روزهای کودکی
     برای پایانی خوش
     ساخته شده بودند...

  قبل تر نوشت:
  زندگی، خطای دسته جمعی ماست!

شب می رسد.

کوچک ٍ شیرین ٍ ما...

     " من " هستم  

      و سفالینه ی تاریکی
      و تراویدن راز ازلی.
      سر بر سنگ
      و هوایی که خنک
      و چناری که به فکر
      و روانی که پر از ریزش " دوست "...

                                                               سهراب سپهری

تا نبض خیس صبح پنج ساله شد

     درخت ها و دختر ها
     شبیه هم اند.

     هر دو آشیانه اند.

    و گنجشک ها
         پاییز که رسید
              خانه هاشان را
                       به کلاغ ها
     

      پیشکش می کنند!

          دلگرم نوشت:
          آسمان هنوز هست
          همان جای همیشگی...

شهر باران خورده

تمام پنجره ها خاموش
و پرده های ضخیم
و نرده هایی بلند و پیوسته

من
خانه ام را
بی پنجره می سازم،
بی روزن.

تا پای اسارت
به لحظه های من و پاییز باز نشود...

                                                تر نوشت:
                                                         ابرها،
                                                                      رسولان نمناک خوشبختی اند...

    دوشنبه ها که می رسید
    نیلوفری
    _ دزدانه _
    سراغ ماه را
    از روزنه ای کوچک
    که طعم داغ تماشا داشت
    می گرفت.
    .
    .
    .
    آن روزها
    تمام دنیا
    همان روزنه ی روشن بود...

 پاییزنوشت:
                     امروز...
                     آسمان و ابرهایش در من بودند.

                     باران هم بارید...

بیا خیال کنیم
آدم های این دنیا،
سربازان خسته ی جنگی ناکام هستند،
که با زره هایی وصله دوز از نفرت
به خون خواهی آرزوهای مرده ی خویش
اطراف تو را
احاطه کرده اند.
.
.
.
.
حالا
چاره ای برای رهایی بیاندیش،
که مرز میان خیال و زندگی
به هیچ میل می کند!

پی نوشت ندارد.

آفتاب،
از پشت تپه های دور
بالا می آمد

تا ما
از سایه هایمان
کوتاه تر نباشیم!

"اندوه مرا بچین،که رسیده است..."

کافی ست تنها لحظه ای
خودت را
تهی کنی از سیالی عبوس
که نام چرک زندگی را
منتشر می کند.

وگرنه
کار سختی نیست
لمس انحنای زیبایی
که در صدای یک کلاغ
پنهان است...

ته نوشت:
"سکوت...سرشار از سخنان نا گفته است."

کودک....
به دنبال تیله ای روشن
تمام جوی های تاریک و دراز شهر را
دنبال کرد
تا به شب رسید

ایستاد و لحظه ای
به آسمان نگاه کرد

تیله اش را یافت...

                                                                  پایین نوشت:
                                                                               چه اهمیت دارد
                                                                               روز  یا شب...

                                                                               ماه ،
                                                                               ـ تا همیشه ـ
                                                                               جا خوش کرده است
                                                                               توی دل آسمان...
                                                                              

آسمان را مرخص می کنم
شاید اگر زود بجنبد
به قطار بعد از ظهر برسد

دیگر
به هوا هم نیازی ندارم

تو خودت را
مثل آسمان
مثل هوا
مثل نور

پهن کرده ای روی همه ی لحظه های من....

   تر نوشت :
                              برف آمد .
                                             آسمان خواب بود....

بیا راه بیفتیم
آقای ماه!

اینجا منتظر چه هستی؟

صبحی ناچیز
که با نخواندن خروس ها
به تاخیر می افتد...؟

و خداوند آسمان را آفرید
تا ماه...
درون سینه اش آرام بگیرد...

    " من " هستم  
      و سفالینه ی تاریکی
      و تراویدن راز ازلی.
      سر بر سنگ
      و هوایی که خنک
      و چناری که به فکر
      و روانی که پر از ریزش " دوست "...

                                                               سهراب سپهری

تا نبض خیس صبح چهار ساله شد...

             اینبار در خواب می آیم

            آنقدر راه می روم
                        راه می روم
                             راه می روم
            تا به آخرین پس کوچه ی دنیا برسم.

            شاید در انتهای جهان
            دری باشد
            که تو
            پشت آن
            در انتظار من
            به خواب رفته ای...

      ماه نوشت:
      و حالا...
      سال هاست که می شناسمت...

      هیچ فکر کرده ای
      سهم آب و آسمان و ماه
      در این قصــه چیست؟

پرواز ،

تا آسمانی
که لوبیای سحر آمیز هیچ قصه ای
به آن نمی رسید.

من
رویای ناتمام یک پرواز بودم.
خداوند
پرهایم را یافت
و تمام مرا
_ از من
مژدگانی گرفت...

     پی نوشت : نیمه ی باران خورده ...

ترانه هایم را
به دست پرستو ها سپرده بودم
تا برای تو بیاورند

نامه رسان های سر به هوا!

اینجا هنوز پاییز است
ترانه هایم را
نه تو خوانده ای
نه
برگشت خورده اند!

پی نوشت: همه چیز دنیا
                  به طرز فجیعی
                  معمولی ست!!

           امروز صبح هم 
           پرده ای
           ضخیم تر از روزهای پیش
           بر پنجره ها آویختم.

           نمی دانم
           من که تنها روزگاری دور
           در همسایگی آفتابگردان ها
           زیسته ام

                         چرا
                         اینچنین
                         آفتاب سوخته ام!

     دلتنگ نوشت:
     دلم برای پاییز تنگ می شود
     دلم
     زیاد تنگ می شود...

   کاش در بازی های کودکی ام
   خورشید را
   به حیاط همسایه
   پرتاب می کردم

   آنوقت
   تمام روزهای دنیا ابری ،
   تمام روزهای دنیا
                       شب بودند!

پی نوشت:
                  وقتی نوک انگشت های پایم
                  یخ می کند
                  با خودم می اندیشم
                  که خورشید هم
                  دوست داشنی ست 
                  گاهی!

   خاک می ریزم
   همانگونه که ریشه ی گیاهی را
   در زمین می کارند.

   اما من
   تمام تو را دفن می کنم
   نه آب لازم است و
   نه آفتاب

   آخر تو هیچ گاه
   گل نمی دهی!

     دلنوشت:
             دست بر گردنم کشیدم
             تنها نبودم
             خداوند
             زیر پوستم جریان داشت…

نود روز بعد
کمی باران بارید
 
اما هنوز تو
به اندازه ی علفزاری در سرزمین های دور
محال و دست نیافتنی بودی 
 
آنگاه
صدای تپش هایم اسبی سرکش بود
که سم بر زمینی گل آلود می کوفت و
فرو می رفت

و بیهودگی همراه باران بود...

      تر نوشت:هیچ گاه ندانستم
                    باران پا جای پای تو می گذارد،
                     یا این تویی
                     که بوی خاک باران خورده می دهی!

       فاصله ایست
      شبیه مرز میان ِ هوا و آب
      در لیوان ِ نیمه پُر.

      بیا پشت پنجره بنشینیم
      آفتاب هم که باشد
      اندکی بعد
      در آغوش تو
      ناپدید می شوم

      پی نوشت:و هنگام غروب
                     لیوان تهی
                     پشت پنجره...