شب سردیست و من

در خیالی متروک.

و زمین همچو نگاهم خاموش.

فکر من تبدار است!

اسمان چهره ی پندار مرا

می نوازد به نسیمی که نشان سحر است.

و من اندیشه ی افسون تو را

پرورانم در دل.

می سپارم تن کاغذ ها را

به سیاهی قلم

تا "تو" جاری بشوی.

ـ تویی ان نغمه ی بی شرم درون.

ـ تویی ان راز نهان.

ـ تویی ان چشمه ی ابی حضور.

من شوم محو تماشای عبورت از خود

و از حصار بی زوال خامشی برون جهم.

و قاب چشم پر ز اشتیاق من

پر از ترانه های ناب

ـ پر از نسیم دلنواز زندگی شود.

منم ان تشنه ی نور

تویی ان بارقه ی سبز وجود

که فشاری شعله ی ماه به چنگ

و سپاری کهنه مهتاب زمان را به فراموشی و

تابی بر من.

من بسوزم به شرار شعرم.

کاغذم گشته سیه از گذرش

می دود خواب بر سپیدی نگاهم اینک

سحرم گشته پر از پرسه ی شعری جاوید.

"اردیبهشت ۸۳ "

 

" من " هستم   و سفالینه ی تاریکی

و تراویدن راز ازلی.

سر بر سنگ

و هوایی که خنک

و چناری که به فکر

و روانی که پر از ریزش " دوست "...